ECONOMIE VAN HET GELUK
Op het congres in Wellington over "Lessons in Happiness" was een van de sprekers
de vooraanstaande Engelse econoom Lord Richard Layard.
Economie
Het misverstand dat je geluk af kunt meten aan de hoeveelheid geld of bezittingen die iemand heeft is wijdverbreid. Wereldwijd gaan regeringen uit van economische vooruitgang als het middel om de samenleving te verbeteren, om de bevolking gelukkiger te maken.
Ook in Nederland is de term "economische groei" nog erg belangrijk, zij het dat er wel kanttekeningen gemaakt worden, bijvoorbeeld op het vlak van ecologie. Economische groei mag niet meer teveel ten koste gaan van onze leefomgeving. Dat economische groei belangrijk is voor arme landen moge duidelijk zijn, maar in Nederland heeft economische groei geen positieve effecten op het gevoel van welbevinden.
Hier volgt een verslag van zijn lezing door Jacqueline Boerefijn. We zijn heel veel rijker dan vijftig jaar geleden, we zijn beter opgeleid, hebben vaak interessanter werk, en we zijn gezonder. Toch zijn we niet gelukkiger. Hoe kan dat?Sinds het individualisme de plaats in nam van gemeenschapszin, (kerkelijk, sociaal of anderszins) is één van de gevolgen dat nu nog maar 30% van de Britten zegt dat andere mensen te vertrouwen zijn, terwijl dat 50 jaar geleden nog 60% was. Wij meten onze welvaart altijd af aan die van anderen, dus velen hebben de neiging om nóg harder te werken en nóg meer te verdienen, maar dat is geen oplossing. We dénken dat we gelukkiger zullen worden van een nog grotere huis of auto, maar die verwachting wordt telkens weer niet ingelost. Amerikanen werken gemiddeld meer uren dan Europeanen, maar het geluksniveau is daar sinds 1975 niet gestegen en hier wel. Ook de verhoogde mobiliteit, verder reizen voor die beter betaalde baan is slecht voor familiebanden en gemeenschapszin, en veroorzaakt meer misdaad. Economen hebben veel te lang geloofd dat ons geluk gelijk opging met onze koopkracht. Ik heb die opvatting nooit gedeeld, en in de loop van de afgelopen vijftig jaar is er genoeg onderzoek gedaan om dit te kunnen bewijzen, zoals de World Values Survey, de General Social Survey en de Eurobarometer. Vooral in Amerika wordt er sinds de Tweede Wereldoorlog stelselmatig onderzoek gedaan naar de gemoedsgesteldheid van de bevolking, waardoor we die tegen de ontwikkeling van de welvaart over langere tijd kunnen afzetten. |
|
SAMENLEVING EN POLITIEK Onze samenleving zou zich moeten richten op het streven naar geluk. Het doel van de politiek moet zijn om de wereld voor zijn burgers tot een vriendelijker oord te maken, niet tot een stormbaan.Om wel gelukkig te worden zou er meer stabiliteit en zekerheid, zowel in ons werk als in ons privé-leven, moeten komen, en we willen elkaar kunnen vertrouwen. Daarvoor zijn familie- en gemeenschapsbanden erg belangrijk, maar die worden bedreigd door lange werk- en reistijden. We worden ook gelukkig van zeggenschap over ons eigen leven, bijvoorbeeld als we invloed hebben op de lokale overheid. Hoeveel moeten we opofferen omwille van de efficiëntie? Als het land steeds rijker wordt terwijl de beroepsbevolking steeds gedemoraliseerder wordt, dan gebruiken we onze rijkdom niet goed. Ik ben daarom ook tegen het prestatieloon. Het zet mensen tegen elkaar op en brengt je bevrediging met je werk terug tot het niveau van de beloning alleen. Het overheidsbeleid moet niet gericht zijn op het behalen van materiële welvaart, maar op het maximaliseren van het geluk van de burgers. Willen we als samenleving gelukkig worden, dan moeten we ons kunnen scharen achter een gemeenschappelijk streven waar we allemaal aan bijdragen. Dat is niet zozeer een economisch begrip als een moreel begrip, die ik de 'morality of compassion' noem. Dat hangt samen met een focus op wat je al hebt, en niet op wat je nog niet hebt, of wat de ander heeft, of waar je recht op meent te hebben. In de gelukseconomie gaat het om waar je gelukkig van wordt. |
|
GELUKKIGER Mensen die geven om, en zorgen voor anderen zijn gelukkiger dan zij die alleen aan zichzelf denken. Zelf-acceptatie en liefde voor jezelf en anderen, compassie voor jezelf en anderen, daar wordt je gelukkig van.In Pennsylvania is men begonnen om dit concept, gedurende een schooljaar aan 11-jarigen te leren, en na 3 jaar was het percentage depressieve kinderen van die groepen nog steeds 50% lager dan bij leeftijdgenoten! |
|
TIPS
De lessen in geluk, zijn een goede start. Experience keywords: Active Labour Market Policy; Britain; Economic Problems; Education; Industralised Countries; Inflation; Russia; Training; Unemployment; Unemployment Benefits; Unemployment Policy; Wage Behaviour; Happiness/Wellbeing |
|
LAYARD De 72-jarige Layard is arbeidseconoom aan de London School of Economics en directeur van het door hemzelf daar opgerichte Centre for Economic Performance. Hij is in deeltijd verbonden aan het departement van onderwijs en treedt op als adviseur van de Labourpartij en van Blairs `Forward Strategy Unit'; in de jaren negentig werkte hij ook als economisch adviseur voor de Russische regering. Sinds 2000 is hij lid van het House of Lords, waar de Labourpartij sinds kort een kleine meerderheid heeft. Lees meer... |
FOTO LAYARD 
|
